Μια μέρα στην τράπεζα (ή όταν τα παιδιά δεν θέλουν με τίποτα να σε ακούσουν!)

Σήμερα ήταν μια από αυτές τις μέρες που άφησα ό,τι έκανα για να γράψω. Όχι γιατί έχω κάτι συγκλονιστικό να μοιραστώ μαζί σας αλλά γιατί σας έχω υποσχεθεί – και προσπαθώ πάντα – να μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις μου και να ανταλάσσουμε απόψεις για το #mommylife που όσο πολύτιμο και αν είναι ώρες – ώρες μας εξαντλεί.

Αυτή την εβδομάδα λοιπόν, μιας και το πρόγραμμά μας είναι ακόμα χαλαρό, είπαμε να ολοκληρώσουμε τις διάφορες “αγγαρείες” που είχαμε αφήσει. Ελλείψει καλύτερης λύσης λοιπόν πηγαινοερχόμαστε στις διάφορες υπηρεσίες μαζί με τα παιδιά και κλείνουμε σιγά – σιγά τις διάφορες εκρεμμότητες.

Αυτό ξεκινήσαμε να κάνουμε και σήμερα αλλά… λογαριάσαμε χωρίς τον ξενοδόχο γιατί πολύ γρήγορα καταλάβαμε ότι τα παιδιά είχαν άλλη γνώμη για το πρόγραμμά μας. Από την πρώτη κιόλας στάση στην τράπεζα ήταν εμφανές ότι δεν είχαν καμία διάθεση να συνεργαστούν και να κάνουν υπομονή – αν εξαιρέσεις τα λίγα λεπτά που περιμένοντας στη σειρά διαβάσαμε το καινούριο βιβλίο που πήραμε νωρίτερα επί τούτου. Και όχι μόνο δεν είχαν διάθεση να κάνουν υπομονή αλλά δεν έπιασε καν το κόλπο του τάμπλετ (o “σιγαστήρας” όπως το λέω για πλάκα). Ο Γιώργος επέμενε να βγάλει τα παπούτσια του, σηκωνόταν, απομακρυνόταν, μιλούσε δυνατά και αντιδρούσε κάθε φορά που του έλεγα ότι πρέπει να καθίσει ήρεμος. Η Μαρίζα πετούσε κάτω το προαναφερθέν βιβλίο και ζητούσε κάθε 10 δευτερόλεπτα να της αλλάξω την Πέπα σε Κλαψουλίνια και τα Κλαψουλίνια σε Πέπα, τεντωνόταν για να πιάσει το στυλό της υπαλλήλου και φώναζε “ο φαγάνας θέλει να φαααααααάει” (εντάξει, αυτό μου φαίνεται αστείο τώρα, το ομολογώ).

Δεν ήξερα πού να κρυφτώ. Ας είχε ελάχιστο κόσμο στο υποκατάστημα και ας καταλάβαινα από τα “συνωμοτικά” βλέμματα των άλλων μαμάδων ότι τα έχουν περάσει κι εκείνες. Ζητούσα συνεχώς συγγνώμη και μέσα μου ήλπιζα διακαώς να μου δοθεί η ευκαιρία να δικαιολογηθώ και να τους διαβεβαιώσω ότι τα παιδιά μου είναι γενικά πολύ καλότροπα και ευγενικά και ότι έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να τονίζω το πόσο σημαντική είναι η ευγένεια, να τους υπενθυμιζω το “παρακαλώ” και το “ευχαριστώ” (τις σπάνιες – αλήθεια- φορές που τα ξεχνούν) και να τους δίνω το σωστό παράδειγμα στην καθημερινότητα.

Γύρισα στο σπίτι ράκος.  Η Μαρίζα είχε εν τω μεταξύ πέσει ξερή για ύπνο και ο Γιώργος ήταν απασχολημένος με το παγωτό που έτρωγε (παρέα με τη μπλούζα του).

Και τότε διάβασα αυτό το μήνυμα στο Instagram που μου είχε στείλει μια από τις πιο γλυκές και υποστηρικτικές φίλες των video μου στο Youtube:

Τελικά, αλήθεια, ποιο είναι  το μυστικό για να είναι ήρεμα τα παιδιά μας;

Και είναι πάντα στο χέρι μας;

Προφανώς δεν είμαι ειδική αλλά έχω καταλήξει σε ένα πράγμα. Είναι -στο μυαλό μου τουλάχιστον- δεδομένο ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για δώσουμε στα παιδιά μας σωστές αξίες και να είμαστε παραδείγματα προς μίμηση. Υπάρχουν όμως φορές που όσο και αν προσπαθήσει κανείς και παρά την άπειρη υπομονή και τη θετική διάθεση τα παιδιά θα φωνάξουν, θα γκρινιάξουν και θα “παραφερθούν”. Και αυτές οι φορές συνήθως έχουν ένα κοινό γνώρισμα: είναι οι φορές που τα παιδιά βγαίνουν από το πρόγραμμά και τη ρουτίνα τους και ακόμα πιο συχνά (για να μη πω “με μαθηματική ακρίβεια”), οι στιγμές που νυστάζουν.

Το έχουμε διαβάσει πολλές φορές: η τήρηση ενός βασικού προγράμματος είναι πολύ σημαντική για τα μικρά παιδιά αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, τα “πρέπει” των ειδικών όσο και αν δίνουν μια πολύτιμη κατεύθυνση, απέχουν συχνά από το εφικτό σε μια καθημερινότητα που τρέχει πιο γρήγορα από εμάς. Και γι αυτό – παρόλο που είμαι βέβαιη ότι την επόμενη φορά που θα μου συμβεί το ίδιο θα αγχωθώ εξίσου και θα στεναχωρηθώ –  ας μην είμαστε τόσο αυστηρές με τον εαυτό μας και ας έχουμε εμπιστοσύνη στις προσπάθειες που κάνουμε για την ανατροφή των παιδιών μας.

 

Άλλωστε, όπως θα έλεγε και μια αγαπημένη μου φίλη, “εάν δεν μας ένοιαζε η σωστή συμπεριφορά των παιδιών μας δεν θα ανησυχούσαμε όταν ξεφεύγουν έστω και λίγο”!

Διάβασε ακόμα:

2 Comments

  • Μάγδα August 24, 2019 at 9:33 pm

    Και όταν έχεις δίπλα -μαζί στη βόλτα ή εξωτερική δουλειά- μια καθόλου γλυκιά,εκείνη τη στιγμή θα έλεγα,παρουσία να σου ερμηνεύει ως ντροπή αυτό το σκηνικό και πως πρέπει να φύγουμε γρήγορα-γρήγορα;! Ενώ εσένα ήδη τα νεύρα σου και ίσως εκείνο το άσχημο συναίσθημα,που όλες νιώθουμε εκείνη τη στιγμή,σε κυριεύει,Τι κάνεις; εκτός του να νιώσεις ακόμα πιο άσχημα;! Οεο!

    Reply
  • Λία (silia max) August 29, 2019 at 11:03 am

    Αχχχχ…ποσο σε νιωθω!! Οπως κ ολες οι μανουλες εκει εξω νομιζω… Επρεπε να ησουν απο μια μερια να μας εβλεπες εχθες στο σουπερ μαρκετ.. Αυτο θα σου πω μονο!! Αγωνιστικους χαιρετισμους!!

    Reply

Leave a Comment