Έγκυος, μαμά & φοιτήτρια! Η αληθινή ιστορία της φίλης μου, Ναταλίας

Η ιστορία της αγαπημένης μου παιδικής φίλης Ναταλίας με συγκινεί πάντα και γι αυτό της ζήτησα να τη μοιραστεί μαζί σας με αφορμή το αφιέρωμα μας στην εγκυμοσύνη. Είμαι βέβαιη ότι όσα μας ετοίμασε θα σας εμπνεύσουν σε όποια φάση της ζωής σας και αν είστε οπότε δεν θα πολυλογήσω. Της δίνω απευθείας το λόγο!

Γράφει η Ναταλία Βελιώτη:

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, αλλά όταν η Έλενα μου ζήτησε να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου ως εγκυμονούσα, μαμά και φοιτήτρια το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν πόσο όμορφο θα ήταν για εμένα να το μοιραστώ με όλες εκείνες τις μανούλες που έχουν ήδη ή πρόκειται να αποκτήσουν ένα παιδάκι ενώ σπουδάζουν ή τη στιγμή που ξεκινούν κάτι καινούριο!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Στα 23 μου χρόνια προσπαθούσα να τελειώσω τις σπουδές μου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Πολιτικών Σπουδών αλλά επιθυμούσα όσο τίποτα να μεταπηδήσω στο τμήμα Νομικών Σπουδών – όνειρο που είχα από μικρό παιδί μιας και οι δυο μου γονείς είναι νομικοί. Η μεταπήδηση από τη μια σχολή στην άλλη είναι εξαιρετικά δύσκολη και επιτυγχάνεται μέσω κατατακτηρίων εξετάσεων – που είναι μια διαδικασία γνωστή για τη δυσκολία της, γεγονός που με έκανε να αισθάνομαι ότι θα αργήσει πολύ η μέρα που θα πετύχω το στόχο μου. Ένιωθα ότι είχα «βαλτώσει» και είχα αδρανοποιήσει τα όνειρα μου για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα κατά το οποίο η σκέψη και μόνο της κατάστασης μου προκαλούσε δυσαρέσκεια.

Στα 23 λοιπόν χρόνια μου και ενώ βρισκόμουν σε αυτή τη δυσάρεστη φάση όσον αφορά τις σπουδές και το επαγγελματικό μέλλον μου (και αφού είχα γνωρίσει τον άντρα της ζωής μου που τόσο αγαπώ και του χρωστάω πολλά για το πόσο πολύ μου στάθηκε και με στήριξε  ώστε να πραγματοποιήσω όλα τα όνειρα μου!), προέκυψε μία μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη. Από την πρώτη στιγμή που ερωτεύτηκα και αγάπησα τον άντρα μου ήθελα πολύ να κάνουμε πολλά παιδιά και να αποκτήσουμε μια όμορφη οικογένεια. Είχαμε λοιπόν ένα πλάνο σύμφωνα με το οποίο θέλαμε μέχρι τα 26 να έχουμε ολοκληρώσει τις σπουδές μας (και ο ίδιος σπούδαζε νομικά ήδη σε γαλλικό πανεπιστήμιο) και να προχωρήσουμε στη δημιουργία της οικογένειας που τόσο πολύ ονειρευόμασταν.

Το μικρό λοιπόν πλασματάκι μας ήρθε τότε τόσο απρόσμενα και ξαφνικά στη φοιτητική  ζωή και των δύο και ευχαριστώ τόσο πολύ τον Θεό που μας το έστειλε γιατί αν δεν ήταν αυτό πιστεύω δεν θα είχα εκπληρώσει τα όνειρά μου.

Όντας 23 χρονών φοιτήτρια και με ένα μωρό στη κοιλιά θα σκεφτόταν κανείς ότι η φοιτητική ζωή και οι σπουδές έφτασαν κάπου εκεί στο τέλος τους . Και για κάποιους ίσως να είναι όντως έτσι… Για εμένα όμως η ιστορία δεν τελειώνει εκεί!

Αφού λοιπόν έμαθα ότι είμαι έγκυος και πέρασαν μια δυο μέρες μέχρι να συνειδητοποιήσω την κατάσταση και σκεπτόμενη διάφορα όπως «ένα μωρό! είμαι ακόμα φοιτήτρια! Δεν δουλεύω πάνω στον τομέα που θέλω καν» και όλα τα σχετικά, συνειδητοποίησα μιλώντας με τον άντρα μου πόσο πολύ ήθελα αυτό το μικρό σποράκι και πόσο πολύ το αγαπούσα ήδη! Η ζωή μου είχε γίνει ξαφνικά ακόμα πιο όμορφη. Πρέπει βέβαια να πω ότι στην όμορφη αυτή στιγμή είχαμε δίπλα μας και τους γονείς μας οι οποίοι μας στήριξαν με τον πιο γλυκό και καλό τρόπο.

Ένιωσα μια ανεξήγητη δύναμη που με έκανε να σκέφτομαι ότι αυτό που ζητούσα ήταν μια ώθηση! Μία ώθηση που θα με έκανε να νιώσω δυνατή για να προχωρήσω μπροστά . Ένιωσα ότι “ναι! Τώρα θα τα καταφέρω! Θα τα καταφέρω για το παιδί μου! Θα κινήσω γη και ουρανό να τελειώσω τις σπουδές μου και ό,τι και να γίνει εγώ θα σπουδάσω σε νομικό τμήμα.” Ήμουν έτοιμη πια!

Όσο περίεργο και αν ακούγεται ναι, ήμουν έτοιμη έτσι ξαφνικά με ένα μωρό στη κοιλιά να τελειώσω τις σπουδές μου και να γίνω επιτέλους αυτό που ήθελα για εμένα την ίδια αλλά και για το μωρό μου! Ήταν ο άγγελός μου που με έκανε αυτό που είμαι τώρα! Και δεν υπήρξε ούτε στιγμή που να αισθάνθηκα μέχρι σήμερα ότι δεν θα τα καταφέρω!

ΜΑΜΑ και ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ! Πόσο πιο όμορφο μπορεί να ακούγεται; Ποτέ δεν ακούστηκε περίεργο στα αυτιά μου. Και το ίδιο ισχύει και για τον σύζυγο μου. Ακριβώς τα ίδια συναισθήματά, οι ίδιες λέξεις! Θα γινόμουν μια δυνατή μητέρα που θα αντιμετώπιζε όλες τις δυσκολίες και δεν θα έβαζε το κεφάλι κάτω ποτέ! Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα το κεφάλι θα ήταν ψηλά και θα κοιτούσα μπροστά για να έρθει η ημέρα που το ίδιο αυτό το σποράκι θα μεγάλωνε και θα έπαιρνε δύναμη από όλα όσα θα είχα κάνει εγώ για τον εαυτό  μου χάρη σε εκείνο!

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου είχα κάνει ένα πλάνο του τι θα προσπαθούσα να κάνω. Πήγαινα στο Καποδιστριακό και έδινα κάποια από τα χρωστούμενα μαθήματά μου μέχρι που φούσκωσα πολύ. Γέννησα και για ένα διάστημα μεγάλο αφοσιώθηκα στο παιδάκι μου. Δεν βάλτωσα ούτε στιγμή όμως ούτε σκέφτηκα ποτέ ότι θα παρατήσω τις σπουδές μου!

Άφησα ένα μεγάλο διάστημα να περάσει για να χορτάσω αυτές τις πρωτόγνωρες και υπέροχες  στιγμές με το γιο μου. Ο άντρας μου συνέχισε κανονικά τις σπουδές του και έλειπε ατελείωτες ώρες απ’ το σπίτι πράγμα που μας  έφερε ακόμα πιο κοντά και έκανε τη λαχτάρα που είχαμε ο ένας για τον άλλο ακόμα μεγαλύτερη. Το μωρό του έλειπε πάρα πολύ και στο μωρό έλειπε εκείνος πάρα πολύ. Έμεινε όμως ατελείωτα βράδια ξύπνος να τον κρατάει στην αγκαλιά του στους κολικούς του, στα δοντάκια του και σε όλο το πέρας του πρώτου χρόνου. Ήταν εκεί βράχος και στήριγμά μας! Διάβαζε όλη μέρα κι όλη νύχτα και μετά ξενυχτούσε στο πλάι μας. Τι κι αν απέκτησε αυτό το ρόλο στα 22.5 του χρόνια;  Ήταν εκεί πάντα ένας υπέροχος φοιτητομπαμπάς!

Πέρασε ένας χρόνος περίπου που έμεινα με το μωράκι μου χωρίς να έχω προχωρήσει αρκετά τις σπουδές μου (πού και πού μέσα στο χρόνο έδινα κάποια μαθήματα βέβαια, δεν το είχα αφήσει εντελώς)…  αλλά δεν ξέχασα ποτέ την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου και τη δύναμη που είχα νιώσει όταν ήμουν έγκυος. Δίνοντας λοιπόν και τα υπόλοιπα χρωστούμενα μαθήματά μου άρχισα να ψάχνω για κάποιο ιδιωτικό νομικό ελληνικό πανεπιστήμιο στην Κύπρο για να μην χαθεί καθόλου χρόνος σε χρονοβόρες  κατατακτήριες εξετάσεις που θα με καθυστερούσαν αρκετά απ’ το στόχο μου. Είχαμε αποφασίσει και οι δύο ότι θα πάμε στην Κύπρο όπου γνωρίζαμε την ύπαρξη καλών ιδιωτικών πανεπιστημίων με νομικό τμήμα και ότι θα παίρναμε το παιδί μαζί, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι δεν θα είχαμε άλλη βοήθεια. Θα μας στήριζαν οικονομικά όσο μπορούσαν οι οικογένειές μας, θα βρίσκαμε και μία πρόσκαιρη δουλειά εκεί, θα βρίσκαμε έναν παιδικό σταθμό και θα ξεκινούσαμε μια καινούρια ζωή για 3 χρόνια. Φυσικά και σκεφτόμασταν πόσο δύσκολα θα ήταν ΤΑ ΠΑΝΤΑ αλλά το θέλαμε πολύ και αγαπιόμασταν τόσο που μας αρκούσε το «εμείς μόνο»! Ώσπου από το πουθενά μας ήρθε η είδηση ότι κάποια παιδιά σπουδάζουν ήδη σε ένα νέο πανεπιστήμιο ισάξιο με της Αθήνας το οποίο άνοιξε στην Κύπρο και δεν έχει παρουσίες. Μπορούσε κάποιος να διαβάζει και να κάνει εργασίες εξ’ αποστάσεως χωρίς να χρειάζεται να μένει στη Κύπρο και να είναι μακριά από το σπίτι του. Ακούσαμε πολύ καλά λόγια και κάτι μέσα μας μας είπε ότι αυτό είναι για εμάς! Είναι η ευκαιρία μας!

Πέρασαν 3.5 χρόνια σπουδών από τότε. Χρόνια γεμάτα πείσμα! Πείσμα να αποδείξω σε όλους και πάνω από όλους σε εμένα την ίδια ότι μπορώ! Η καθημερινότητα ήταν πολύ δύσκολη αλλά γεμάτη αγάπη, θέληση και επιμονή. Έπρεπε να πηγαίνουμε δυο φορές ανά εξάμηνο στην Κύπρο για να δίνουμε εξετάσεις και όταν δεν είμαστε εκεί να παραδίδουμε τις εργασίες μας μέσω e-mail. Όσο για το διάβασμα, εννοείται ότι με ένα μωρό ενάμισι έτους ήταν δύσκολο και μόνο βράδυ μπορούσαμε να το φέρουμε εις πέρας με επιτυχία, παρόλα αυτά δεν το αφήσαμε ποτέ!

Η μεγαλύτερη δουλειά γινόταν όταν βρισκόμασταν στην Κύπρο. Πηγαίναμε κάθε εξάμηνο για δύο εβδομάδες χωρίς το παιδί (έμενε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες του οι οποίοι είναι νεότατοι και ανταπεξήλθαν με επιτυχία όλο αυτό το διάστημα!) και καθόμασταν για  όσο διαρκούσαν οι εξετάσεις. Με το που πατούσαμε το πόδι μας από το αεροπλάνο μέχρι και την τελευταία μέρα των εξετάσεων μας διαβάζαμε! Δεν σας κρύβω βέβαια ότι οι μέρες που λείπαμε ήταν δύσκολες αφού ο γιος μας ήταν ακόμα πολύ μικρός για να κατανοήσει την απουσία μας αλλά ήμασταν αποφασισμένοι.

 

Στην πορεία των εξεταστικών μας περιόδων ξαναέμεινα έγκυος και ταξίδεψα μάλιστα με το μικρό μου στην κοιλίτσα 3 μηνών έγκυος και με όλες τις δυσκολίες του 1ου τριμήνου σε συνδυασμό με το ταξίδι, το άγχος των εξετάσεων και τις τύψεις για το πρώτο μου παιδάκι που άφηνα  για άλλη μια φορά πίσω. Άλλά πήγα με όση δύναμη είχα και κατάφερα να ανταπεξέλθω με επιτυχία. Το επόμενο εξάμηνο ήμουν 7 μηνών έγκυος και αποφάσισα να μην ταξιδέψω για να μην διακινδυνεύσω έναν πρόωρο τοκετό σε άλλη χώρα χωρίς το γιατρό μου με αποτέλεσμα να χάσω μία εξεταστική που την αναπλήρωσα επιτυχώς στο τελευταίο εξάμηνο των σπουδών μου. Γέννησα Ιούλιο το δεύτερο αγγελουδάκι μου και ευτυχία ξεχείλιζε από τις καρδιές όλων!

Από τον Σεπτέμβριο ξεκινούσε λοιπόν μία νέα χρονιά διαβάσματος το οποίο γινόταν ολοένα και πιο απαιτητικό και όσο περνούσαν οι μήνες και έφτανε ο Ιανουάριος  έπρεπε και πάλι να αντιμετωπίσω την ακόμα πιο δύσκολη στιγμή του να αφήσω όχι ένα αλλά δύο παιδάκια πίσω μου. Περιττό να πω ότι τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που είχαμε όταν ήμασταν μακριά προτιμούσαμε να τον περάσουμε στα JUMBO όπου ξοδεύαμε και το παραμικρό ευρώ που είχαμε για να φέρουμε όσα περισσότερα δώρα μπορούμε και να δούμε τα παιδάκια μας να χαμογελάνε!

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι σ’ αυτό το δρόμο που διαλέξαμε δεν βρέθηκε ποτέ κανείς που να μας αντιμετωπίσει επικριτικά, που να μας ρίξει το ηθικό, που να μας πει ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Αντιθέτως, όποιος μας έβλεπε και άκουγε ότι είμαστε φοιτητές και ότι είμαστε ευτυχισμένοι που είμαστε μικροί, παντρεμένοι και με παιδάκια, μας έλεγε ένα μεγάλο μπράβο! Βλέπαμε μόνο βλέμματα θαυμασμού που μας έδιναν δύναμη να προχωρήσουμε..

Γίναμε κατά κάποιο τρόπο υπόδειγμα νέων παιδιών που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και έχουν την ωριμότητα να φτιάξουν οικογένεια και να αρχίσουν μια νέα ζωή που σίγουρα θα έχει τις δυσκολίες της αλλά αυτά που θα αποκομίσουν είναι πολύ περισσότερα και απ’ αυτά που φανταζόντουσαν. Πάντα είχαμε δίπλα μας τις οικογένειες μας κι τους δικούς μας ανθρώπους που μας βοηθούσαν  και μας στήριζαν και τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη τις καρδιάς μου.

Εγώ λοιπόν, που τις πιο πολλές φορές τα παρατούσα και έριχνα την αυτοπεποίθησή μου και τον εαυτό μου, στα 23 χρόνια μου πήρα την ωραιότερη και σωστότερη απόφαση της ζωής μου. Σήμερα, στα 29 μου χρόνια είμαι μητέρα δύο υπέροχων παιδιών, παντρεμένη με τον άντρα των ονείρων μου, γεμάτη υπερηφάνεια και χαρά που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου. Είμαι πτυχιούχος Νομικής και αυτή τη στιγμή γράφω αυτό το κείμενο απτό γραφείο μου!

Η μητρότητα με ώθησε να προχωρήσω μπροστά να αγαπήσω την ζωή, να κάνω όνειρα και να βάλω υψηλούς στόχους. Ευχαριστώ το Θεό που με έκανε τόσο μικρή μητέρα στέλνοντας μου αυτά τα δύο υπέροχα αγγελούδια. Η μητρότητα είναι η αρχή της ζωής. Δεν πρέπει καμία μητέρα εκεί έξω να αισθάνεται ότι χάνει τη ζωή της και τα όνειρα της όταν γίνεται μητέρα. Μία μητέρα φέρνοντας στο κόσμο το παιδί της ξαναγεννιέται και η ίδια σε όποια ηλικία και εάν βρίσκεται και σε όποια φάση της ζωής της και εάν είναι.

Οι σπουδές παράλληλα με το μεγάλωμα ενός ή περισσοτέρων παιδιών είναι ένας μικρός αλλά γλυκός πανικός. Είναι σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που θα θελήσουν να σε βοηθήσουν και να σου σταθούν και εμείς υπήρξαμε από τους τυχερούς και εισπράξαμε πολλή πολλή αγάπη βοήθεια και κατανόηση απ’ τις οικογένειες μας και τους φίλους μας.

Θα κλείσω αυτό το κείμενο με την φράση που ακολουθώ από όταν έγινα μητέρα: Μην σκέφτεσαι τι πράγματα και καταστάσεις μπορεί να θυσιάσεις όταν φέρνεις στο κόσμο ένα παιδί. Σκέψου πόσα περισσότερα θα κερδίσεις μέσα από αυτό!! Κι εγώ κέρδισα τα περισσότερα!

Διάβασε ακόμα:

No Comments

Leave a Comment