Όσα έμαθα για τη συγκοίμηση (στην πράξη!)

Τις προάλλες μιλούσα με τη δασκάλα του Γιώργου στο τηλέφωνο. Δεν είχα καταφέρει να πάω στην τελευταία συνάντηση γονέων οπότε βρήκα την ευκαιρία να τη ρωτήσω για την πρόοδό του. Μου είπε πολλά αλλά ένα μου έμεινε: “Ο Γιώργος είναι συναισθηματικά καλυμμένο παιδί”. Η αλήθεια είναι ότι δεν το κατάλαβα αμέσως αλλά αυτή της η φράση με έκανε  να νιώσω φοβερή γαλήνη. Η συναισθηματική κάλυψη των παιδιών μου είναι ένα από τα σημεία που με αγχώνουν πολύ και το ένα πράγμα που θέλω με κάθε τρόπο να ξέρω ότι τους παρέχω.

Αλλά αυτό ήταν και κάτι παραπάνω: ήταν λες και ξαφνικά, μετά από χρόνια είχα την απάντηση σε όλους όσοι με φόβιζαν ότι παρά-είμαι εκδηλωτική, ότι κατέστρεφα το παιδί τα πρώτα χρόνια που κοιμόμουν μαζί του, ότι δεν θα ανεξαρτητοποιούταν ποτέ και όλα αυτά που ακούμε οι μαμάδες κατά καιρούς. Ήταν λες και για πρώτη φορά επιβεβαίωσα πως το να ακολουθήσω το ένστικτό μου τα πρώτα χρόνια ήταν πράγματι η σωστή επιλογή.

 

Αυτό το flashback ήταν ικανό για να συνειδητοποιήσω -εκ του αποτελέσματος πια- πως η πραγματικότητα είναι η τρανή απόδειξη ότι δεν θα έπρεπε να αγχώνομαι για τίποτα από όσα άκουγα και όσα γράφω σήμερα είναι κατά κάποιο τρόπο αυτά που θα ήθελα να ξέρω όλες τις μέρες που έμενα ξάγρυπνη να αναρωτιέμαι πόσο λάθος μπορεί τελικά να είναι κάτι που μου φαινόταν απολύτως φυσιολογικό.

Είναι επίσης αυτά που προσπαθώ να θυμάμαι και τώρα, στο δεύτερο παιδί, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Πριν περάσω όμως σε όσα θέλω να μοιραστώ σήμερα, μια σημαντική σημείωση: Δεν πιστεύω ότι η συγκοίμηση είναι η μόνη λύση και δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση ότι αν μία μαμά επιλέξει κάποιον άλλο δρόμο θα επέλθει κάποια καταστροφή. Αυτή είναι η εμπειρία μου και το κείμενο αυτό απευθύνεται στις μαμάδες που όπως κι εγώ αναρωτιούνται αν κάνουν το σωστό και θα ήθελαν ίσως μια μικρή ενθάρρυνση ή μια αναφορά στο θέμα από κάποιον που έχει “ολοκληρώσει” αυτή τη διαδικασία. Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από το η κάθε μαμά να κάνει αυτό που νιώθει σωστό και αυτό που ταιριάζει στην οικογένεια και τον προγραμματισμό της και θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να έχουμε όλες πρόσβαση σε όσo το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για μπορούμε να παίρνουμε ενημερωμένες αποφάσεις.

Και επιστρέφουμε στο θέμα μας!

Μου φαίνεται προφανές τώρα αλλά δεν του έδινα μεγάλη βάση παλαιότερα: Η φύση ορίζει η μαμά να είναι με το μωρό της. Έχετε δει σκύλο να παρατάει τα κουτάβια και να πηγαίνει να κοιμάται σε άλλο δωμάτιο; Κατσίκα; Γάτα; Ακριβώς! Έχει δε μεγάλη αξία να ρίξει κανείς μια πιο συνολική ματιά στο πώς μεγαλώνουν τα παιδιά στις μη δυτικές κοινωνίες αλλά να ανατρέξει και στην περίοδο που άρχισε να γίνεται “της μόδας” αυτή η απόσταση μαμάς – παιδιού λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις αλλαγές και τις συνθήκες που οδήγησαν σε αυτή την αντιμετώπιση.

Πόσο δύσκολο είναι να περάσουμε από τη συγκοίμηση στον χωριστό ύπνο; Προσωπικά πιστεύω πάρα πολύ στο ότι κάθε πράγμα γίνεται στην ώρα του και γενικά μέχρι τώρα δεν έχω εφαρμόσει κανενός είδους εντατικό “training” στα παιδιά. Και για να μιλήσω με γεγονότα, όσες φορές τρομοκρατούμουν από τα λόγια των φίλων και γνωστών σχετικά με το πόσο κακό κάνω στο παιδί με το να κοιμάμαι μαζί του και έμπαινα στη διαδικασία να τον κοιμίζω στην κούνια υποφέραμε και οι δύο.

Ε, όταν αποφάσισα να μην το ξαναδοκιμάσω και τον είχα στο κρεββάτι μου (χωρίς να το παραδέχομαι σε όποιον ήξερα ότι θα ξεκινούσε το κήρυγμα) και αφού η κούνια είχε μετατραπεί σε κρεμάστρα πρώτης τάξεως ένα βράδυ όταν ήταν δύο χρονών έδειξε την κούνια και είπε “Εγώ εδώ”. Αυτό ήταν! Φυσικά όταν ήταν άρρωστος, όταν ξυπνούσε μέσα στη νύχτα κλπ ήταν πάντα ευπρόσδεκτος αλλά σταδιακά το έκοψε και αυτό. Από τα 3 μέχρι τα 4 ερχόταν αραιά και που στο κρεββάτι όταν ξυπνούσε πολύ νωρίς για να ξανακοιμηθεί λιγακι αλλά πλέον και αυτό έχει πάνω από ενάμιση χρόνο να το κάνει. Γενικά δε (και παρόλο που ως μωρό ήταν πολύ δύσκολος) δεν έχει κανένα θέμα στον ύπνο και κοιμάται μόνος του εύκολα και χωρίς κανένα πρόβλημα.

Δημιουργεί η συγκοίμηση παιδιά εξαρτημένα; Ακούγεται πολύ μαμα-κουκουβαγιαδίστικο αλλά το αναφέρω μόνο ως γεγονός που αντικρούει όλα όσα ακούμε κατα καιρούς: ο γιος μου είναι το πλέον ανεξάρτητο και αυτόνομο παιδί, σε σημείο που συχνά αναρωτιέμαι ΠΟΥ βρίσκει τόση αυτοπεποίθηση. Αν ψάχνει κάτι στο super market και δεν το βλέπει ρωτάει μόνος του την υπάλληλο, κοιμάται – και κοιμόταν ανέκαθεν- ευχάριστα σε σπίτια συγγενών όποτε χρειάζεται, από μωρό έκλαιγε σπάνια όταν τον άφηνα, κάνει μπάνιο μόνος του, τρώει μόνος του, παίζει χωρίς να χρειάζεται εμάς ενώ τώρα τελευταία έχει αρχίσει να εκφράζει και το πόσο απολαμβάνει τον προσωπικό του χώρο.  Σκέφτομαι συχνά ότι τελικά το μοναδικό πράγμα που στερεί την αυτονομία των παιδιών είναι απλούστατα το να μην τα αφήνουμε να κάνουν τίποτα μόνα τους. Αν τους κόβουμε ακόμα και τις πατάτες όταν είναι 5 χρονών, αν δεν τους αναθέτουμε ευθύνες ανάλογες -πάντα- με την ηλικία τους (π.χ να μαζεύουν το πιάτο τους μετά το φαγητό, να βάζουν  τα ρούχα τους στα άπλυτα, να πλένουν τα χέρια τους μόνα τους), αν δεν τα αφήνουμε να πιουν νερό χωρίς καλαμάκι επειδή θα βραχούν, ε τότε μάλλον λογικό είναι να αργήσουν να αυτονομηθούν!

Είναι η συγκοίμηση επιβαρυντική για το γονιό; Η συγκοίμηση είναι για μένα η εύκολη λύση! Δεν μπορώ π.χ να φανταστώ να ξυπνάω κάθε 40 λεπτά που ξυπνάει η Μαρίζα όταν είναι μπουκωμένη ή βγάζει δόντια να πηγαίνω σε άλλο δωμάτιο για να θηλάσει και να ξανακοιμηθεί. Αφενός είναι επικίνδυνο λόγω της εξουθένωσης που νιώθω, αφετέρου κατά πάσα πιθανότητα μέχρι να το κάνω όλο αυτό θα έχει ξυπνήσει τελείως και… χαιρετίσματα. Όταν σηκώνει πυρετό, ξεσκεπάζεται ή ψάχνει την πιπίλα της το καταλαβαίνω αμέσως ενώ προσωπικά νιώθω ότι το βράδυ αναπληρώνουμε κατά κάποιο τρόπο και τις ώρες που δεν μπορούμε να είμαστε μαζί.

Πλεον δε οι γονείς έχουμε στη διάθεσή μας και εξειδικευμένο εξοπλισμό όπως π.χ τα λίκνα που εφάπτονται στο κρεβάτι (στη Μαρίζα χρησιμοποίησα από την αρχή και προτείνω πάντα στις φίλες μου το Next2Me της Chicco)  που θεωρώ ότι αξίζει κανείς να εξετάσει.

Και για το τέλος κάτι σχετικά με την εκδηλωτικότητα απέναντι στα παιδιά μας: Ποτέ κανένας δεν έπαθε τίποτα από την πολλή αγάπη και κανένας δεν καταστράφηκε επειδή οι γονείς του του έλεγαν πόσο τον αγαπούν, τον αγκάλιαζαν συχνά και τον φιλούσαν. Η έλλειψη ορίων είναι άλλο πράγμα, μην τα μπερδεύουμε!

 

Υ.Γ1: Η Milk Meg είναι από τις αγαπημένες μου πηγές στο Internet σχετικά με το co-sleeping και το θηλασμό. Εδώ θα βρείτε τον οδηγό της για ασφαλή συγκοίμηση αλλά αξίζει να ρίξετε μια ματιά και στα υπόλοιπα άρθρα της εάν σας ενδιαφέρουν αυτά τα θέματα.

 

Υ.Γ2: Μην κρατάτε κακία σε όσους σας λένε τη γνώμη τους για το μεγάλωμα των παιδιών. Τις περισσότερες φορές το κάνουν με καλή πρόθεση και θα δείτε ότι από όσους δεν έχουν παιδιά οι μισοί θα ακολουθήσουν το παράδειγμά σας όταν κάνουν ό,τι και αν σας έλεγαν πριν. Εάν πάντως νιώθετε ότι σας βαραίνει η κριτική των άλλων και σας στεναχωρεί διαβάστε αυτό. Πιστεύω ότι θα σας βοηθήσει!

 

 

_______

 

Στο 1ο μας vlog σας παίρνω μαζί στην καθημερινότητά μου με (και χωρίς!) τα παιδιά και ανυπομονώ να το δείτε! Αν σας αρέσει καν’τε εγγραφή στο κανάλι μου στο YouTube για να βλέπετε και τα επόμενα 🙂

Διάβασε ακόμα:

2 Comments

  • Kiki December 2, 2018 at 3:31 am

    Κορίτσι μου πόσο δίκιο έχεις όσον αφορά το να χρησιμοποιείς το ένστικτο σου. Η μικρή μου είναι 14 μηνών κ κοιμάται ακόμα στο δωμάτιο μας γιατί πολλές φορές ξυπνάει το βράδυ κ θέλει να έρθει στο κρεβάτι μας, κάτι που δεν ενοχλεί ούτε εμένα ούτε τον σύζυγο και επιπλέον θεωρώ ότι είναι πιο ξεκούραστο και απλό κ για εμένα κ για αυτήν. Σταμάτησα να την θηλάζω πριν ένα μήνα από καθαρά δική μου επιλογή και η μικρή το δέχτηκε χωρίς πρόβλημα. Είναι ένα παιδάκι που δεν εχει πρόβλημα που την αφήνω τα πρώινα ενώ δουλεύω και κάθεται μόνη της με τον μπαμπά της ή τις γιαγιάδες χωρίς να με ζητήσει. Βέβαια πιστεύω οτι είναι κ θέμα παιδιού,όπως επίσης πως ότι λειτουργεί για κάποιον δε λειτουργεί για όλους. Γι’αυτό πρέπει να πορευόμαστε αποκλειστικά από τη δική μας σχέση με το παιδί. Πολλά φιλιά!

    Reply
    • Elena Pakou December 3, 2018 at 10:06 pm

      Όπως ακριβώς τα λες! Να τη χαίρεσαι!

      Reply

Leave a Comment