Μαμά στο σπίτι: Η καθημερινότητα μέσα από τα μάτια τριών stay-at-home μαμάδων

Το σημερινό post το είχα προλογίσει κάμποσες εβδομάδες πριν σε αυτό το IGTV video, θα κάνω όμως ξανά την απαραίτητη μικρή εισαγωγή για να μπούμε όλοι στο κλίμα.

Η αφορμή γι αυτό το άρθρο μου δόθηκε όταν έπεσα πάνω σε έναν από αυτούς τους στενάχωρους διαπληκτισμούς μεταξύ μαμάδων στο Instagram σχετικά με το κατά πόσο οι μαμάδες που δουλεύουν είναι αρκετά “μαμάδες” και κατά πόσο οι μαμάδες που μένουν στο σπίτι “κάθονται όλη μέρα”. Δεν ξέρω γιατί ώρες – ώρες μπαίνουμε στο τρυπάκι της σύγκρισης και νιώθουμε ότι η αξία μας ανεβαίνει αν μειώσουμε τη διπλανή μαμά αλλά είμαι βέβαιη ότι η δική μας γενιά θα κάνει την αλλαγή και θα ξεφύγει από τα στερεότυπα και τις ανούσιες πρακτικές αυτού του είδους. Γι αυτό και μας προσκαλώ όλες να διαβάσουμε το post αυτό με θετική ματιά αφήνοντας στην άκρη την ανάγκη μας για σύγκριση και νιώθοντας τη σιγουριά ότι η επιλογή που έχουμε κάνει είναι η κατάλληλη για εμάς αλλά και ότι μπορούμε να καταφέρουμε ό,τι βάλουμε στο νου μας!

Μαμάδες στο σπίτι λοιπόν & Εργαζόμενες μαμάδες: Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κάθε ομάδα και πώς είναι η καθημερινότητα; Ξεκινώ σήμερα με τρεις stay at home μαμάδες, τρία γλυκά κορίτσια που ξεχωρίζω για διαφορετικούς λόγους το καθένα και ελπίζω ότι όσα έχουν να πουν θα σας φανούν ενδιαφέροντα.

Οι σκέψεις της Ντέμης:

Το όνειρο μου ήταν να γίνω διακοσμήτρια εσωτερικών χωρών . Τελικά ασχολήθηκα με την οργάνωση- διακόσμηση γάμων και βαφτίσεων (το λες κ επίτευξη στόχου… ή περίπου)! Την αγαπούσα πολύ τη δουλειά μου, ακόμα την αγαπώ δηλαδή αλλά τώρα μου λείπει κιόλας. Όταν ήρθε ο μικρός έπρεπε να διαλέξω μεταξύ αυτής και της οικογένειας. Βλέπεις, είναι από τις δουλειές που όλα τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού (και όχι μόνο) είσαι full απασχολημένη. Δεν θα έχανα με τίποτα τις μόνες μερες που μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί σαν οικογένεια, είτε απλά χασομερώντας στο σπίτι, είτε τις καλοκαιρινές μας διακοπές! Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι πανεύκολα επέλεξα το δεύτερο!
Ο γιος μας είναι σήμερα δυόμιση ετών και όντας στο σπίτι συνέχεια μαζί του, έχω απολαύσει όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές στο μεγάλωμα του! Το πρώτο του χαμόγελο, τα πρώτα του βήματα, το πολυπόθητο “μαμα” που άκουσα μ αυτή τη γλυκιά φωνούλα του, που μέχρι τότε αναρωτιόμουν πως να είναι άραγε η χροιά της! Ακόμα και σ’ αυτά τα ξενύχτια που όσο προετοιμασμένη και να είσαι ειναι ατελείωτα και πολλές φορές δύσκολα, χανόμουν μέσα σ’ αυτά τα ματάκια που σε χρειάζονται 100% και απολάμβανα το κάθε λεπτό!

Όταν είσαι συνέχεια στο σπίτι με το παιδί, είσαι με ένα νήπιο που αποζητά τη προσοχή σου ασταμάτητα και όχι μονο αυτό. Πρέπει να σκέφτεσαι διαρκώς πως εκφράζεσαι διότι το παιδί σου -παπαγαλάκι – σφουγγάρι- χτίζει το λεξιλόγιο του ακούγοντάς σε. Πρέπει να σκέφτεσσαι με ποιο τρόπο να το προσεγγίσεις όταν αρνείται πεισματικά να κάνει αυτο που του λες, ψάχνοντας την ισσοροπία μεταξύ του να νιώθει ασφάλεια ακολουθώντας ενα πρόγραμμα και του να μη πληγώσεις το “εγώ” του, γιατί τώρα είναι η ηλικία που “χτίζεται” (οπως λέει και η τάδε γνωστή ψυχολόγος στο άρθρο που διάβασες στο Ίντερνετ). Πρέπει να προσέχεις τι τρως ή τί πίνεις μπροστά του γιατί σε μιμείται και ετσι χτίζονται οι διατροφικές του συνήθειες (και εννοείται δεν είναι και η καλύτερη τροφή τα μπισκοτάκια για τις λιγούρες σου!). Και όταν θέλεις να ουρλιάξεις κάποιες στιγμές γιατί εισαι άνθρωπος βρε αδελφέ και εχεις νεύρα και κάτι μπορει να έγινε που να σε έκανε έξαλλη πρέπει αντ αυτού να δάγκωνεσαι, γιατί το μονο σίγουρο είναι οτι το παιδί είναι πολύ μικρό ακόμα για να καταλάβει οτι δεν φταίει αυτό γι αυτό που αισθάνεσαι!

Όσο και να θέλεις να κάνεις ο,τι καλύτερο για το παιδί σου το μόνο σίγουρο είναι οτι θα κάνεις και λάθη γιατί το τέλειο δεν υφίσταται και γιατί κανείς δεν έφυγε απ το μαιευτήριο με manual του τέλειου γονιού!
Κορίτσια, μεταξύ μας, είναι πολύ δύσκολο να εισαι συνέχεια μέσα στο σπιτι με ενα παιδί χωρις μικρά διαλείμματα “ξελαμπικαρίσματος”. Εκτός κι αν κάποιος βρε παιδί μου απολαμβάνει να πηγαίνει στη τουαλέτα με κοινό, να κάνει ντουζ προσπαθώντας ταυτόχρονα να κλείσει τη πόρτα της ντουζιέρας με το πόδι για να μη γεμίσει σαπουνάδες όλο το μπάνιο και να μιλάει στο τηλέφωνο τραβώντας του κάποιος συνέχεια τη μπλούζα, πατώντας τον και ταυτόχρονα φωνάζοντας, γιατί εκείνη την ωρα θέλει να κάνει τσίσα στη λεκάνη και όχι στη πάνα του, που εκείνη ακριβώς τη στιγμή του ήρθε ενω το παρακαλάς όλη μέρα…

Η καλύτερη ωρα της ημέρας μου; Αχ εκείνο το άγιο μισάωρο 10.00 με 10.30 το πρωί που του ανοίγω τη τηλεόραση και βλέπει αυτά τα χαριτωμενα, γλυκά, πολύχρωμα πλασματάκια (ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς ειναι) που κάνουν μεγααααάλες αγκαλιές και απίστευτα παιχνίδια! Βγαίνω στο μπαλκόνι, πίνω τον πρωινό μου καφέ, και απολαμβάνω αυτή την απίστευτη ηρεμία και γαλήνη της ημέρας!
Κορίτσια, όλα τα παραπάνω τα μοιράστηκα μαζι σας χαμογελώντας και όχι με αγανάκτηση (τουλάχιστον τώρα που τα γράφω χαχαχα) γιατί όταν τρέχει, με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει “σ’ αγαπώ μανούλα μου”, νιώθω τόσο μοναδικη, τόσο ολοκληρωμένη , τόσο ευτυχισμένη , τόσο, τόσο, τόσο, τα πιο ωραία συναισθήματα του κόσμου και δεν το αλλάζω αυτο με τίποτα στο κόσμο! Αισθάνομαι ευλογημένη που μου δόθηκε η δυνατότητα να μπορώ να μεγαλώνω το παιδί μου όντας συνέχεια δίπλα του! Και αυτο το οφείλω στον άντρα μου, που κάνει τα πάντα καθημερινά για να μην μας λείψει τίποτα! Σ’ ευχαριστώ απο καρδιάς συντροφακι μου! ♥

 

Οι σκέψεις της Πολίνας:

Ονομάζομαι Πολίνα είμαι 42 χρονών και είμαι μητέρα τριών παιδιών ηλικίας 18,16,12. Έχω υπάρξει τόσο full time μαμά όσο και εργαζόμενη μαμά. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν θετικά και αρνητικά και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε ή να καταλήξουμε ποια επιλογή είναι καλύτερη. Η επιλογή πηγάζει από τις αξίες που θέλει ο καθένας για την οικογένεια του. Εγώ σταμάτησα να εργάζομαι όταν απέκτησα το δεύτερο παιδί μου και η επιλογή να μεγαλώσω και να φροντίζω εγώ τα παιδιά μου και όχι κάποιος τρίτος ήταν κάτι που μας έβρισκε σύμφωνους με τον άντρα μου.

Σαφέστατα ήμουν πολύ πιο χαλαρή όταν παραιτήθηκα γιατί δεν είχα να ανησυχώ για τα παιδιά μου και για όλη την υπόλοιπη φροντίδα της οικογένειας μου και είχα και 8 ώρες εξτρά μέσα στην ημέρα για να τις διοχετεύσω όπου εγώ ήθελα. Όταν δεν εργαζόμουν, μου έλειπε λίγο η συναναστροφή με τους ενήλικες, ο παλμός της δουλειάς και η προσωπική εξέλιξη που κέρδιζα ως εργαζόμενη. Όταν αυτό το αίσθημα έγινε εντονότερο άρχισα κάποια σεμινάρια απογευματινές ώρες και μόλις μεγάλωσαν λιγάκι τα παιδιά μου ξεκίνησα μια part time δουλειά.

Απ’ ́την άλλη όμως πραγματικά αισθάνομαι ευλογημένη που χάρηκα τα παιδιά μου στο μεγάλωμα τους. Έχω παίξει πολύ μαζί τους και τους έχω ευχαριστηθεί, έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις μέσα μου. Αργότερα όταν απέκτησα και το τρίτο παιδί έκανα ένα πισωγύρισμα για λίγο μέχρι να πάει στον παιδικό σταθμό. Πολλές φορές κοιτάζοντας πίσω… αναρωτιέμαι πως προλάβαινα, τώρα όμως καταλαβαίνω ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε πολύ δυνατές και πολύ ικανές και όταν θέλουμε μπορούμε και τα προλαβαίνουμε όλα (νομίζω ότι όλες έχουμε κάνει μάσκα προσώπου την ώρα που σκουπίζουμε και παράλληλα μαγειρεύουμε ενώ ταυτόχρονα έχουμε βάλει πλυντήριο κλπ κλπ και αισθανόμαστε και πολύ ωραία που περιποιηθήκαμε και λίγο τον εαυτό μας).

Εγώ προσπαθούσα να εκμεταλλεύομαι το κάθε δευτερόλεπτο και την κάθε ευκαιρία να κάνω αρκετά πράγματα συνδυαστικά προκειμένου να ξεκλέψω λίγο χρόνο. Εάν μπορούσα να ξαναγυρίσω πίσω τον χρόνο το μόνο που θα άλλαζα θα ήταν να ζητούσα περισσότερη βοήθεια όταν την χρειαζόμουν γιατί αρκετές φορές αισθανόμουν ότι ξεπερνούσα τα όρια μου καθώς επίσης και το να είμαι πιο ευέλικτη και δεκτική στο να βρίσκω λύσεις.

Πλέον που τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει και σίγουρα δεν με χρειάζονται με τον τρόπο που με χρειαζόντουσαν όταν ήταν μικρά, έχω αρκετό χρόνο και μπορώ να δουλεύω όσες ώρες εγώ θέλω (έχω την ευελιξία αυτή ως ελεύθερος επαγγελματίας) και έτσι νιώθω ικανοποίηση ότι προσφέρω και δημιουργώ γιατί για εμένα είναι πολύ σημαντικό αυτό. Εξακολουθώ να στέκομαι δίπλα τους σε ό,τι χρειάζονται και νομίζω ότι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ γιατί τους αγαπώ, αποτελούν προτεραιότητα μου και νιώθω πολύ καλά να τους βλέπω να μεγαλώνουν και να χαράζουν την δική τους πορεία!

 

Οι σκέψεις της Ελίνας:

Πρώτη φορά μαμά του Ιάσονα το 2010 κ της Μαριτίνας το 2013. Η ζωή μου πέρασε σε ένα άλλο στάδιο. Το σημαντικότερο κ σπουδαιότερο κεφάλαιο! Μια λέξη που τα περιγράφει όλα, πλήρης! Ειμαι full time μαμά, μια από αυτές που τρέχουν σε όλα τα παιδιά τους. Τιποτα δεν είναι εύκολο όμως είναι καθαρά επιλογή δίκη μου και του συζύγου μου.

Στην αρχή τον πρώτο χρόνο στο πρώτο παιδί ήταν λίγο πιο πρωτόγνωρα τα πράγματα αλλά μετά “ρόλαρέ” από μόνο του. Δεν εργαζόμουν πριν, όποτε ίσως μου ήταν πιο εύκολη η μετάβαση στην νέα πραγματικότητα. Ευχαριστιέμαι την κάθε στιγμή και κάθε φορά λέω στον εαυτό μου: “πόσο καιρό θα το έχεις αυτό;” Δηλαδή τις αγκαλιές με τα παιδιά και το να με έχουν δίπλα τους συνέχεια. Μεγαλώνοντας ξέρουμε όλοι πως τα παιδιά έχουν άλλες συνήθειες και άλλες προτιμήσεις. Τους φίλους τους! Απολύτως λογικό.

Νομιζω πως από μικρή ονειρευόμουν να είμαι αγαπημένη με τον άντρα μου και το στερεότυπο μαμά – μπαμπάς – παιδιά και ως ζευγάρι κρατάμε πάντα μία μέρα της εβδομαδας για εμάς και τους φίλους μας.

Η αλήθεια είναι πως και λόγω της φύσης της δουλειάς του άντρα μου δεν θα μπορούσα ούτως ή άλλως να δουλεύω κι εγώ αλλά δεν νομίζω πως μου λείπει κάτι ή να πω ότι βαριέμαι… Δεν προλαβαίνω μέσα στο 24ωρο! Το πρωί που λείπουν τα παιδιά στο σχολείο παω γυμναστήριο όπως πήγαινα από πάντα, βλέπω και τις φίλες μου για ένα γρήγορο καφέ η φαγητό κ μετά το απόγευμα διάφορες δραστηριότητες. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότερες φίλες μου έχουν κ αυτές το ίδιο προγραμμα πάνω κάτω… όποτε δεν τα πολυσκεφτόμαστε όλα αυτά κ απλά κάνουμε μεταξύ μας ψυχοθεραπεία μαζεύοντας εμπειρίες! Ευχαριστώ τον Θεο για όλα. Μερικες φορές το ξεχνάμε μέσα στην καθημερινότητα.

 

Αυτά από τα κορίτσια αλλά αν θέλει κάποια από εσάς να μοιραστεί την εμπειρία της μη διστάσετε να γράψετε στα σχόλια ή στο Facebook. Χαίρομαι πάντα να διαβάζω όσα έχετε να πείτε!

Διάβασε ακόμα:

No Comments

Leave a Comment